حالت رله یک توپولوژی شبکه است که از طریق آن می توان پوشش شبکه های بی سیم را برای ارائه قدرت و پایداری سیگنال بهتر گسترش داد. در یک محیط شبکه بی سیم، سیگنال های بی سیم را می توان از طریق رله روتر از یک روتر به مسیریاب دیگر ارسال کرد و سپس سیگنال های شبکه را از یک مکان به مکان دیگر منتقل کرد. در این مقاله استفاده از حالت تنه به تفصیل شرح داده شده است.
موارد استفاده از حالت رله:
1. افزایش پوشش شبکه بی سیم: حالت رله می تواند به صورت بی سیم سیگنال های بی سیم را به مناطقی که نمی توان مستقیماً به روتر اصلی متصل کرد، مانند برخی از گوشه های دورافتاده یا مکان هایی با پوشش سیگنال ضعیف، ارسال کند. به این ترتیب، کاربران می توانند سیگنال بی سیم خوبی را در سراسر خانه یا ساختمان اداری دریافت کنند.
2. بهبود قدرت و پایداری سیگنال های بی سیم: حالت رله می تواند مشکل سیگنال های بی سیم ناپایدار یا ضعیف را با ارسال سیگنال های بی سیم از روتر اصلی به روتر رله بهبود بخشد. کاربران می توانند هنگام استفاده از دستگاه برای بهبود پایداری شبکه از قطع یا تاخیر جلوگیری کنند.
3. محدودیت فاصله بین دستگاه ها را کاهش دهید: گاهی اوقات محدودیت فاصله بین دستگاه ها اتصال مستقیم به روتر اصلی را غیرممکن می کند و حالت رله می تواند با عبور سیگنال شبکه از روتر اولیه به رله، محدودیت فاصله بین دستگاه ها را برطرف کند. روتر
4. ساده سازی معماری شبکه: در معماری شبکه پیچیده، حالت رله می تواند توپولوژی شبکه را ساده کند، تعداد دستگاه های شبکه را کاهش دهد و کارایی و راحتی مدیریت شبکه را بهبود بخشد.
