در دوره فعلی توسعه سریع فناوری ، هواپیماهای بدون سرنشین با مزایای منحصر به فرد خود در بسیاری از زمینه ها به طور گسترده ای کاربرد داشته اند. با این حال ، استفاده گسترده از هواپیماهای بدون سرنشین همچنین باعث ایجاد یک سری خطرات امنیتی مانند نقض حریم خصوصی ، دخالت در عملکرد امکانات مهم و حتی استفاده از آن برای حملات مخرب شده است. در برابر این زمینه ، فناوری متقابل هواپیماهای بدون سرنشین به عنوان یک "سپر" مهم برای حفظ امنیت ظاهر شد.
اصل کار هواپیماهای بدون سرنشین: درک اساسی اقدامات متقابل
پرواز وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین به عملکرد هماهنگ سیستم های ارتباطی و ناوبری متکی است. سیستم ارتباطی آن مسئول انتقال داده ها با ایستگاه کنترل زمین ، از جمله دستورالعمل های کنترل ، اطلاعات وضعیت پرواز ، و تصاویر یا فیلم های ضبط شده و غیره است. باند های فرکانس ارتباطی مشترک 2.4 گیگاهرتز و 5.8 گیگاهرتز هستند. درست همانطور که انسان از طریق زبان ارتباط برقرار می کند ، هواپیماهای بدون سرنشین و اپراتورهای آنها از این گروههای فرکانس برای "برقراری ارتباط" استفاده می کنند. سیستم های ناوبری بیشتر به سیگنال های موقعیت یابی ماهواره ای (مانند GPS ، GLONASS و غیره ، که در باند فرکانس 1.5 گیگاهرتز کار می کنند) برای تعیین موقعیت های خود ، برنامه ریزی و اجرای مسیرهای پرواز ، درست همانطور که انسان مسیرهای سفر خود را بر اساس نقشه ها و حس جهت تعیین می کند ، تکیه می کنند. درک این اصول پایه و اساس درک اقدامات متقابل است.
تداخل سیگنال: ساخت هواپیماهای بدون سرنشین "ناشنوا" و "گمشده"
تداخل باند فرکانس: قطع ارتباط و ناوبری
تداخل باند فرکانس یک متقابل نسبتاً متداول است. با انتقال سیگنال های قدرت بالا- در همان باند فرکانس ، باند فرکانس ارتباطی (2.4 گیگاهرتز/5.8GHz) و باند فرکانس موقعیت یابی ماهواره ای (حدود 1.5 گیگاهرتز) از وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) با آنها دخالت می کنند و ارتباط بین UAV و کنترل از راه دور را مسدود می کنند و از آن جلوگیری می کنند و از دستورالعمل های کنترل کنترل جلوگیری می کنند. در عین حال ، در سیگنال های موقعیت یابی ماهواره ای مانند GPS تداخل دارد ، و این امر باعث می شود که هواپیماهای بدون سرنشین به طور دقیق موقعیت های خود را پیدا کنند و قابلیت های ناوبری خود را از دست بدهند. این دقیقاً مانند ترک یک شخص بدون نقشه یا راهنمایی جهت در یک محیط ناآشنا است ، فقط قادر به شناور "کورکورانه" در هوا است. این رویکرد هزینه-} مؤثر و پاسخگو است ، اما ممکن است بر عملکرد عادی دستگاه های اطراف در همان باند فرکانس تأثیر بگذارد و مجوز قانونی هنگام استفاده از آن لازم است.
فریب توافق: مبارزه برای کنترل
تکنیک های فریب پروتکل حتی مبتکرانه تر هستند. این تلاش برای کنترل کنترل هواپیماهای بدون سرنشین با جعل سیگنال های کنترل و شبیه سازی پروتکل ارتباطی هواپیمای بدون سرنشین است. به عنوان مثال ، ارسال مختصات GPS دروغین برای القاء هواپیماهای بدون سرنشین برای انحراف از مسیرهای مورد نظر خود و پرواز به مکانهای تعیین شده. یا دستورالعمل هایی مانند بازگشت اجباری یا فرود را ارسال کنید ، دقیقاً مانند هکرهایی که به یک سیستم حمله می کنند و با اطلاعات کنترل اصلی دستکاری می کنند. اگر پروتکل ارتباطی سیگنال پهپاد با موفقیت ترک خورده باشد ، می توان یک سیگنال کنترل قوی تر را به هواپیمای بدون سرنشین ارسال کرد و "کنترل از راه دور" هواپیمای بدون سرنشین را قادر می سازد و آن را به یک منطقه امن برای اسیر یا تخریب هدایت می کند.
رهگیری فیزیکی: مستقیماً هدف را "ضبط" کنید
رهگیری انرژی جنبشی: یک روش تخریب قدرتمند
فناوری رهگیری انرژی جنبشی شامل استفاده از سلاح های لیزر ، سلاح های مایکروویو انرژی بالا {0} بالا است. این منجر به آسیب ساختاری و فرسودگی مدار می شود و در نتیجه از بین رفتن توانایی پرواز منجر می شود. HIGH-} سلاح های مایکروویو انرژی ساطع می شود - قدرت بالا -}} pull پالس الکترومغناطیسی پالس امواج الکترومغناطیسی ، باعث می شود اجزای میکروالکترونیک در داخل وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) به دلیل انرژی گرمای عظیم سوزاند و در نتیجه باعث از دست دادن کنترل UAV و خرابی می شود. این رویکرد مانند مستقیم "خرد کردن" دشمن با یک سلاح قدرتمند است. این بسیار مؤثر است ، اما آستانه فنی بالایی ، هزینه زیادی دارد و ممکن است تأثیر خاصی بر محیط اطراف داشته باشد.
توری ها و روش های دیگر را ضبط کنید: ضبط "آغوش" ملایم
در مقابل ، راه اندازی شبکه های ضبط یک روش رهگیری فیزیکی نسبتاً "ملایم" است. با استفاده از پرتاب های دستی یا هوایی برای شلیک شبکه های ضبط شده در وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپادها) ، هنگامی که شبکه ها پهپادها را بپوشانند ، پرواز آنها محدود می شود و می توانند با خیال راحت فرود بیایند. علاوه بر این ، از رپتورهایی مانند عقاب ها می توان برای گرفتن هواپیماهای بدون سرنشین آموزش دید ، یا می توان از هواپیماهای بدون سرنشین بزرگ برای حمل تجهیزات ضبط برای گرفتن هواپیماهای بدون سرنشین کوچک در هوا استفاده کرد. این رویکرد برای سناریوهایی که نیاز به بازیابی هواپیماهای بدون سرنشین وجود دارد مناسب است و می تواند تا حدودی آسیب به هواپیماهای بدون سرنشین و محیط اطراف را کاهش دهد.
ادراک و شناخت: کشف هواپیماهای بدون سرنشین "پنهان"
تشخیص رادار: ضمانت "بینایی" در مسافت های طولانی
تشخیص رادار یک "پیشاهنگ" مهم در ضدحمله علیه وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین است. رادار اختصاصی-}} ارتفاع مطابق با ویژگی های وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپادها) طراحی شده است و می تواند به طور موثری ویژگی های ریزآور را شناسایی کند. امواج الکترومغناطیسی را ساطع می کند و سیگنال های منعکس شده توسط وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین (UAV) را برای به دست آوردن اطلاعاتی مانند موقعیت و سرعت پهپاد دریافت می کند. به عنوان مثال ، رادار داپلر می تواند از اثر داپلر برای تمایز پرندگان از هواپیماهای بدون سرنشین و جلوگیری از سوء استفاده استفاده کند. نوع جدید رادار از نظر اندازه کوچک است و از مخفیگاه خوبی برخوردار است ، که می تواند به تشخیص مسافت طولانی 5- از وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین برسد و زمان کافی را برای اقدامات متقابل خریداری کند.
ردیابی فوتوالکتریک: همه - نظارت "بصری"
فناوری ردیابی فوتوالکتریک از دوربین های مادون قرمز ، دوربین های نوری قابل مشاهده و الگوریتم های تشخیص هوش مصنوعی برای نظارت بر وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین استفاده می کند. در طول روز ، دوربین های نوری قابل مشاهده می توانند به وضوح ویژگی های شکل هواپیماهای بدون سرنشین را ضبط کنند. با مقایسه آنها با مدل های پهپاد در پایگاه داده از طریق الگوریتم های AI ، می توان شناسایی سریع را بدست آورد. در شب یا در شرایط کم نور- ، دوربین های مادون قرمز بازی می کنند. آنها هواپیماهای بدون سرنشین را بر اساس تابش مادون قرمز تولید شده توسط موتور هواپیماهای بدون سرنشین ، دستگاه های الکترونیکی و غیره ردیابی و ردیابی می کنند. سنسورهای صوتی همچنین می توانند فرکانس های مشخصه تولید شده توسط روتورهای وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپادها) را ضبط کنند و در تعیین حضور و موقعیت پهپادها کمک می کنند. با ترکیب چندین وسیله ، پهپادها جایی برای پنهان کردن ندارند.
سیستم دفاعی مشارکتی: ساختن یک شبکه حفاظت دور {{0}
یک فناوری متقابل اندازه اغلب محدودیت هایی دارد ، بنابراین یک سیستم دفاعی هماهنگ از اهمیت حیاتی برخوردار است. این سیستم یک شبکه رهگیری سلسله مراتبی ایجاد می کند. در مرحله اول ، تهدیدهای احتمالی را از طریق هشدار اولیه RADAR RANG- تشخیص می دهد. سپس ، با استفاده از وسایل تداخل الکترومغناطیسی متوسط {4}} ، ارتباط و پیمایش وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین با هم تداخل می یابد و باعث می شود که از مسیر پرواز منحرف شود یا کنترل خود را از دست بدهد. در دامنه کوتاه-} ، اقدامات رهگیری فیزیکی مانند راه اندازی شبکه های ضبط و استفاده از سلاح های انرژی هدایت شده برای انجام دفع نهایی وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین اتخاذ شده است. در عین حال ، با ادغام فن آوری های Edge Computing و AI ، تجزیه و تحلیل زمان واقعی {8} واقعی انجام می شود ، و اقدامات متقابل برای دستیابی به اتوماسیون کامل -}} اتوماسیون فرآیند در تشخیص ، شناسایی ، تصمیم- ساخت ، و ساختار ضد حوزه های امنیتی ، برای همه حفاظت از امنیت {11 {{11
فناوری متقابل هواپیماهای بدون سرنشین یک سیستم در حال تحول و در حال بهبود است که نقش مهمی در حفظ امنیت عمومی و محافظت از امکانات مهم دارد. با پیشرفت مداوم فناوری هواپیماهای بدون سرنشین ، اقدامات متقابل نیز نوآوری را برای مقابله با تهدیدهای پهپاد به طور فزاینده پیچیده ادامه خواهد داد.
